آیا امنیت اقتصادی بدون امنیت اجتماعی امکان پذیر است؟
موضوع امنیت اجتماعی که درشرایط کنونی مورد توجه بیشتر اقشارفقیروهمچنین متوسط جامعه قرار گرفته ، ازآنچنان اهمیتی برخوردار است که اگربهاء بیشتری به آن داده شود ، موجبات حضورفعال همه اقشار جامعه ودرنتیجه ، رشد وشکوفائی اقتصادی را درپی خواهد داشت.
ازآنجائیکه امنیت اقتصادی فقط درسایه امنیت اجتماعی امکان پذیر است ، اگرخواهان امنیت اقتصادی میباشیم، موضوع با اهمیت امنیت اجتماعی را نمی توان نادیده گرفت . امنیت اجتماعی واقتصادی فقط با رعایت دقیق قوانین توسط همه افراد جامعه ونیز اجراء صحیح آن ایجاد می گردد . لازم به ذکراست که این امنیت جه دراقتصادخرد وچه دراقتصاد کلان به یک اندازه با اهمیت بوده وکسانی که امنیت اجتماعی را بهرشکل وصورت مورد مخاطره قرار دهند ، باعث نا امنی اقتصادی گردیده که ازاین طریق آسیبهای جدی برتمامی آفراد جامعه وارد می سازند.
با توجه به اینکه رعایت قانون واحترام به آن حتی اگر با نواقص وکاستیهائی نیزروبروباشد ، بمراتب ازبی قانونی بهترمی باشد،بنابراین رعایت همگان به آن ، نظم وانضباط خاصی را درجامعه برقرار می سازد ودرزمانهای گذشته ، هرگاه که قوانین وقراردادهای اجتماعی مورد بی توجهی قرار می گرفت ، عده ای ازافراد شروروسرخورده اجتماعی ازاین موقعیت استفاده نموده ، با ایجاد تشکلهای غیرقانونی اقدام به اخاذی ازافرادجامعه می نمودند. مردم بناچار یا بایستی به زوربگیران وباجبگیران مبالغی که توسط آنان تعیین می گردید ، پرداخت می نمودند ویا اینکه اگرازپرداخت هرگونه وجهی امتناع می نمودند ، مورد تعرض واقع می شدند وآنگاه مال وجانشان به یکباره مورد مخاطره قرار می گرفت. ودراین شرایط که افراد فقیر جامعه توان پرداخت چنین مبالغی را نداشتند، برای درامان ماندن ازتعرض این اراذل واوباش به افرادی که درآن هنگام به پهلوانان محله معروف بودند وحاضر به هرگونه فداکاری برای امنیت مردم بودند ، پناه می بردند ، که این کشمکشها تاثیرات چندانی دربرقراری امنیت اجتماعی نداشت وهمواره جامعه درحالت تشنج قرارداشت.
اما با پیشرفتهای علمی ، این موضوع برهمگان ثابت گردید ،که برقراری امنیت اجتماعی واقتصادی فقط توسط دولتها امکان پذیربوده ورعایت دقیق قوانین واجراء صحیح آن ، امنیت اجتماعی وهمچنین اقتصادی را به دنبال خواهد داشت.
ضمنا" یاد آوری می گردد، که مقصود برقراری امنیت اجتماعی بوده ، که موجبات حضورفعال زنان ، کودکان، نوجوانان ونیزجوانان را درجامعه (که بیشترین آسیبهارا ازجانب افراد شرورمتحمل می گردند )فراهم نموده ودررشد وشکوفائی اقتصادی بسیارتاثیرگذار می باشد وپدیده های اوباشگری وعلت بوجود آمدن افراد شروروپدیدارشدن شکل دیگری ازاوباشگری ونیزنحوه اجراء صحیح قوانین بعهده روانشناسان، جامعه شناسان ونیزحقوقدانان می باشد که اظهارنظر آنان می تواند دربرقراری هرچه بیشتر امنیت اجتماعی که امنیت اقتصادی را نیز درپی خواهد داشت بسیارموثرباشد.
اگر ضمن انتقاد راهکارهای مناسب ارائه نگردد با بی تفاوتی روبروخواهد گردید:
آیا تاکنون به این موضوع اندیشیده شده است ، که چرا مردم جوامع نسبت به انتقادات با بی اعتنائی برخورد نموده وتوجهی به نوشته ها ویا گفتارهای انتقادی نمی نمایند ؟ اگر این رسانه ها نتایج آنچه را که گفته ویا نوشته اند، در میان جامعه مورد تحقیق وبررسی قرار می دادند ، به این به تفاوتی مردم پی می بردند وبرای رفع آن چاره ای می اندیشیدند تاضمن اینکه اززحمات بیهوده شان کاسته می شد ،موجبات تلف کردن اوقات دیگران را نیزفراهم نمی کردند. ولی تابحال رسانه های گفتاری ونوشتاری دراین اندیشه نبوده اند، زیرا که همواره این مشکل پابرجا بوده ورفته رفته بربی توجهی وبی تفاوتی مردم افزوده می گردد وپی درپی ازاین بابت ضرروزیان غیرقابل جبرانی را متحمل می گردند.
اگرنویسندگان مطبوعات ویا رسانه های صوتی وتصویری مطالعات وسیعی درجامعه شناسی ،روانشناسی ونیزمردم شناسی داشته باشند، به این مسئله پی خواهند برد که مردم جوامع اگربه مطبوعات ونیزدیگر رسانه ها مراجعه می نمایند ، مقصود وهدف آنان جستجوی حل مشکلات آنان بوده واگر برای آن پاسخ مناسبی پیدا ننمایند ، مسلما" روزبه روز نسبت به این رسانه ها تمایل کمتری پیدا نموده وممکن است زمانی فرا برسد که وجود اینگونه رسانه ها برایشان غیر ضروری بنظر آید ، که اگرچنین شود لطمات وزیان فراوانی براین رسانه ها واردخواهد گردید.
تجربه نشان داده ، مردم جوامع مختلف نسبت به انتقاد هائی که درآن راهکارهای مناسب ارائه نگردد ، رغبتی ازخود نشان نداده وفقط به انتقاداتی که درآنها ارائه طریق گردد ، تمایل دارند وهمواره بسمت آن گرایش پیدا می نمایند.
بنا براین اگررسانه میخواهند همواره درمیان مردم جایگاه ویژه ای داشته باشند ، بایستی ضمن اینکه مشکلات مردم را بیان می نمایند ، راه حل مناسبی را برای آن ارائه نمایند . واضح است ، دراین شرایط هرکس که مطالعات وسیعی درزمینه های جامعه شناسی ، روانشناسی ومردم شناسی نداشته باشد، قادربه نوشتن نبوده وتنها آنانی که ارائه طریق وراهکار می نمایند می توانند جایگاه باارزش خودرا درمیان جوامع گوناگون حفظ نمایند
آیا رشوه وکمکهای انسان دوستانه دارای مفاهیمی متفاوت می باشند؟
درابتدا به تعریفی مختصر ازرشوه وکمکهای انساندوستانه بسنده نموده وآنگاه به بررسی ونتیجه گیری درباره تفاوت بین رشوه وکمکهای انساندوستانه می پردازم.
کمکهای انساندوستانه هنگامی صورت می گیرد ،که کمک کننده اهداف انسانی داشته ومنتظر جبران آن ازجانب کمک شونده نمی باشد. ودراین حالت کمک کننده بصورت ناشناس باقی مانده تا ارزش این عمل نیک اوبیشترگردد.
اما رشوه زمانی اتفاق می افتد که رشوه دهنده اهداف خیرخواهانه نداشته وبمنظور معامله صورت گرفته ومنتظر جبران آن ازطرف رشوه گیرنده می باشد.بعلت اینکه رشوه یک عمل غیر اخلاقی ونیز ضد اجتماعی می باشد بصورت مکتوب غیرممکن بوده وبطورشفاهی وبه دور ازنگاه دیگران انجام می گیرد . هرگاه که عمل رشوه بنحو مطلوب صورت گیرد ورشوه دهنده وهمچنین رشوه گیرتده به یک اندازه ازآن بهره مند گردند ، هردونفر راضی شده ودراین صورت مشکلی برایشان ایجاد نمی گردد ولی اگر رشوه دهنده پس ازپرداخت رشوه به آن اهداف خاص خود نایل نگردد ، ازوضعیت موجود ناراضی شده وچون خودرا مغبون می بیند به عناوین وبهانه های گوناگون اقدام به اعتراض می نماید. بعلت اینکه عمل اوغیرقانونی بوده ونمی تواند آن را درمراجع قانونی ونیزدرافکارعمومی مطرح نماید ، نسبت توجیه علت پرداخت وجه نموده تا ضمن معرفی خود بعنوان انساندوست ، طرف گیرنده وجه را غیرامانت دار معرفی نماید وبجهت اینکه رشوه دهنده برای بدست آوردن منافع بیشتر به رشوه دادن عادت نموده ، همواره به این اعمال غیر اخلاقی وضد اجتماعی خود ادامه داده وهرگاه نیزفرد دیگری نتواند انتظارات اورا براورده سازد آنگاه اعلام می دارد که کمک به همنوعان کارصحیحی نبوده ودیگر به کمک خود ادامه نخواهد داد واظهارمی نماید، به آنانی که کمک شده نه تنها بنحوی ازاو تعریف وتمجید ننموده اند بلکه قادربه براورده ساختن مقاصد اونبوده اند.
درصورتیکه اگر قصد واراده شخصی کمک به انسانهای همنوع خود باشد وازاین اعمال انساندوستانه لذت ببرند وانتظار هیچگونه جبرانی را ازجانب کمک شوندگان نداشته باشند همواره به این اعمال خیرخواهانه خود ادامه داده وهرگز رفتارهای نیک خودرا به دیگران اعلام نمی نمایند.
